Urazy stawu skokowego
Skręcenie stawu skokowego to kontuzja, która może dotknąć dosłownie każdego. Zurazem tego typu trafiają do mnie osoby młode i starsze, zarówno sportowcy, jak i pracownicy biurowi, krótko mówiąc: kobiety oraz mężczyźni w każdym wieku. Niektórzy nabawili się urazu bowiem „źle postawili stopę”, zaś inni doznali obrażenia w trakcie uprawiania sportu.
Według statystyk występowanie tego urazu najczęściej ujmowane jest na podstawie kontuzji sportowych. Około 25% wszystkich uszczerbków zdrowotnych doznawanych w sporcie stanowią urazy stawu skokowego, co doskonale obrazuje, jak częsty problem stanowią.
Wówczas, gdy doznajemy owej kontuzji, udajemy się do lekarza, kolejno – zgodnie z zaleceniami – wykonujemy zdjęcie RTG, a następnie poddajemy się leczeniu w postaci unieruchomienia, farmakoterapii, kinezyterapii oraz fizykoterapii, które niekiedy wspomagane jest zaopatrzeniem ortopedycznym, a w ostateczności leczeniem operacyjnym.
Najczęściej wybieraną formą leczenia jest unieruchomienie. Następnie po 4-6 tygodniach trafiając do fizjoterapeuty rozpoczyna się okres rekonwalescencji. Niestety, według najnowszych badań, tak długa przerwa od ruchu nie jest zalecana i usprawnianie fizjoterapeutyczne powinno rozpocząć się o wiele szybciej.
Odpowiednio szybko wprowadzona i poprawnie zastosowana fizjoterapia pozwala na poprawę ogólnego stanu zdrowia pacjenta, przyspieszenie procesu gojenia oraz zminimalizowanie prawdopodobieństwa ponownego urazu.
W związku z tym, jeśli kogoś spotka to nieszczęście i nabawi się kontuzji stawu skokowego, możliwe jest wdrożenie następującego działania:
W zależności od stopnia uszkodzenia ortopeda dobiera sposób leczenia. Wiadomo, że im mocniej są uszkodzone tkanki, tym będzie potrzebny dłuższy czas na powrót do sprawności. W stawie skokowym może dojść do naciągnięcia lub zerwania więzadeł, uszkodzenia torebki stawowej,
a w najgorszej sytuacji do złamania kości.
do 10 minut w jednej sesji, do 3 razy dziennie, C – Compression – uszkodzony staw powinno się owinąć bandażem elastycznym w celu zwiększenia kompresji, E – Elevation – trzymanie nogi powyżej poziomu, „linii serca”.
i przy złamaniach. Jeżeli skręcenie stawu skokowego zostanie określone
na I lub II stopień to powinno się wejść w tak zwane optymalne obciążanie, które polega na wczesnej mobilizacji stawu, dzięki czemu przyspiesza się przepływ krwi i chłonki, stymuluje się tkanki do szybszej naprawy, ogranicza proces włóknienia i wiele innych. Wczesne usprawnianie może być wdrożone od 1 do 5 doby od urazu.
W tym pomagają zewnętrzne stabilizacje w postaci bandaża elastycznego, tapingu czy stabilizatorów. Stosuje się je do 1 miesiąca od urazu, jednak najczęściej przyjmuje się, że u niektórych osób wystarczy zastosowanie zewnętrznej stabilizacji do 10 doby od urazu. Wykazano również, że zastosowanie stabilizatorów zewnętrznych po skręceniach stawu skokowego przyspiesza powrót do pełnej sprawności.
w celu zwiększenia zakresu ruchomości i poprawy propriocepcji w celu zabezpieczenia stawu przed ponownym skręceniem. Tego etapu rehabilitacji nie wolno pomijać, aby nie doprowadzić do przewlekłej niestabilności stawu skokowego (CAI).
Powyższy sposób postępowania może pozwolić zminimalizować długość powrotu do pełnej sprawności niekiedy nawet do 6 tygodni. Natomiast nie zaleca się skracania tego okresu, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia przewlekłej niestabilności stawu, wytworzenie się zrostów i większe ryzyko ponownego urazu.
Jeżeli przydarzył Ci się taki uraz, to zapraszamy do naszego gabinetu. Dobierzemy odpowiednią terapię do Twojego stanu i przeprowadzimy Cię przez proces usprawniania od początku do pełnej sprawności.
Bibliografia:
